Info Web

Ból nowotworowy jest to przewlekły ból związany z występującą u pacjenta chorobą nowotworową, najczęściej w stopniu zaawansownanym, spowodowany w wyniku drażnienia nocyceptorów lub bezpośredniego ucisku lub niszczenia struktur nerwowych.

Przewlekły ból szczególne rodzaje:

ból przebijający – bardzo często ma charakter napadowy, szybko narastający i szybko przemijający, nasilenie jest zwykle znaczne, także u leczonych przeciwbólowo. Może mieć cechy bólu neuropatycznego lub receptorowego. Najczęściej jest zlokalizowany w tym samym miejscu, co ból podstawowy. Występuje zazwyczaj u chorych, którzy nie odczuwają bólu stale i przyjmują opioidy tylko doraźnie.
ból końca dawki – pojawia się wraz z ustępowaniem działania p/bólowego leku. Jeśli pojawia się regularnie, oznacza, że podawana dawka leku jest zbyt mała i należy ją zwiększyć.
ból incydentalny – pojawiający się przy wykonywaniu określonej czynności, np. podczas kaszlu. Należy wtedy podawać analgetyki zapobiegawczo, przed wystąpieniem ataku.

Przewlekły ból - standardy leczenia:

Obecnie standardem leczenia bólu nowotworowego jest podawanie leków przeciwbólowych wg tzw. trójstopniowej drabiny analgetycznej opracowanej przez WHO. Ponadto w każdym stadium choroby nowotworowej znajdują zastosowanie tzw. leki wspomagające. Odpowiednio dobrane leczenie pozwala na opanowanie bólu u około 90% chorych, pod warunkiem spełnienia następujących kryteriów:

stosowanie leków silniejszych, gdy słabsze przestają działać
zapewnienie utrzymania stężenia terapeutycznego leku we krwi przez jego regularne podawanie
stosowanie dodatkowych dawek, jeśli zachodzi taka potrzeba (np. przy pojawieniu się bólów przeszywających)
kojarzenie leków przeciwbólowych z lekami uzupełniającymi, zapewniające kompleksową terapię
zapobieganie i leczenie objawów niepożądanych występujących po zastosowaniu analgetyków
zastosowanie optymalnej drogi podania leku, w zależności od stanu chorego
objęcie opieką psychologiczną zarówno chorego, jak i jego rodziny

niedokrwistość, potocznie nazywana anemią (łac. anaemia) to zespół objawów chorobowych, który polega na stwierdzeniu niższych od normy wartości hemoglobiny i erytrocytów i ich następstw.

niedokrwistość rzekoma - względne obniżenie Hb i hematokrytu poprzez zwiększenie objętości osocza w przypadku przewodnienia i u ciężarnych.

Chorobami krwi zajmuje się hematologia.

Niedokrwistości dzielimy na trzy grupy:

niedokrwistość spowodowane utratą krwi
Niedokrwistość będąca wynikiem upośledzonego wytwarzania erytrocytów:
1. niedoborowa
2. hipoplastyczna
3. aplastyczna
4. dysplastyczna
Niedokrwistość związane ze skróconym czasem życia erytrocytów
1. zespół hemolityczny wrodzony
2. zespół hemolityczny nabyty
3. zespół hemolityczny mieszany

JAK LECZYĆ ŁUPIEŻ?

środki na łupież stosowane w w zależności sposobu działania, można podzielić na stepujące grupy:

- środki na łupież - przeciwłojootokowe

- środki na łupież - przeciwgrzybicze

- środki na łupież - cytostatyczne - zmniejszające szybkość odnawiania się naskórka

- środki na łupież - keratolityczne usuwające warstwę rogową naskórka wraz z łuskami łupieżu.

- środki hormonalne
ŚRODKI PRZECIWŁOJOTOKOWE
Zanim zastosujemy lek poznajmy przyczynę łojotoku
Do łojotoku, czyli wzmożonego wydzielania łoju przez gruczoły skóry, usposabiają pewne czynniki, do których należy:
– wrodzona skłonność osobnicza uwarunkowana genetycznie,
– zaburzenia czynności wewnątrzwydzielniczej, zwłaszcza hiperandrogenizm i nadmierne wytwarzanie progesteronu u kobiet,
- niedobory witamin i minerałów wywołane przez błędy żywieniowe, choroby,
– zaburzenia układu nerwowego, stres.

Kompleksowe przeciwdziałanie przyczynom łojotoku
Łojotok jest powodowany zarówno przez zjawiska fizjologiczne na które trudno mieć wpływ, jak i zaburzenia chorobowe dające się leczyć. Jednak w większości przypadków, z wyjątkiem pewnych zaburzeń endokrynologicznych, lekarz ma niewielki wpływ na ich eliminację. W związku z tym stosuje środki leczące objawy - hamujące łojotok i wysuszające. Powinien też stosować terapię mającą na celu właściwe odżywienie skóry (i włosów), poprawę metabolizmu skóry oraz leczenie zaburzeń hormonalnych mających ogromny wpływ na zdrowie skóry.

Środki o działaniu przeciwłojotokowym i przeciwłupieżowym
- oczyszczona smoła pogazowa w stężeniu 0,5%
- pochodne imidazolowe – ( Klotrimazol, Ekonazol, Ketokonazol, Mikonazol, Oksykonazol ) – niszczą grzybicę skóry owłosionej głowy i łagodzą stan zapalny pobudzający łojotok
- siarczek selenu i sól cynkowa pyritionu – działają przeciw łojotokowo, a ponadto przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo oraz łagodzą stan zapalny
- biosiarka
- kwas salicylowy, rezorycyna w niewielkim stężeniu , itp.
- kwaśne pH szamponów - usuwa nadmiar łoju i nie powoduje przesuszenia skóry oraz podrażnień

łupież jest choroba skóry głowy, której najwyraźniejszym objawem jest złuszczanie zrogowaciałej warstwy naskórka.

Niewielkie ilości łupieżu nie sygnalizują z reguły żadnych problemów, gdyż obumieranie i łuszczenie się skóry jest naturalnym procesem. W niektórych przypadkach nadmierne złuszczanie się skóry może mieć jednak podłoże chorobowe.

łupież - najczęstsze przyczyny:

drożdżak Pityrosporum ovale, dawniej Malassezia furfur, występujący naturalnie na skórze ludzkiej. Pityrosporum rozwija się bardzo dobrze na tłustej, pokrytej włosami skórze głowy i jeżeli rośnie zbyt szybko, zachwiane zostają normalne procesy odnawiania się skóry, co może powodować pojawienie się łupieżu i swędzenie. Łupież może być także symptomem znacznie poważniejszych chorób.

W niektórych przypadkach łupież może także występować z powodu złego odżywiania, a w szczególności z powodu braku cynku w organizmie.

leczenie schizofrenii - podstawowe informacje.

Schizofrenię można leczyć zarówno farmakologicznie, jak i dzięki psychoterapii.

leczenie schizofrenii - biologiczne

Przez leczenie biologiczne przyjęło się rozumieć w psychiatrii te metody, które działają bezpośrednio na komórki mózgu. Jest to głównie farmakoterapia, czyli stosowanie lekarstw, czasem - stosowana obecnie na znacznie mniejszą skalę - kuracja elektrowstrząsowa. Poniżej przedstawimy informacje głównie na temat farmakoterapii, jako metodzie najbardziej rozpowszechnionej.

Leki psychotropowe leczące psychozy zostały wprowadzone do psychiatrii z początkiem lat pięćdziesiątych. Dokonał się wtedy wielki przełom w psychiatrii odmieniając obraz oddziału psychiatrycznego i losy wielu chorych. Doprowadził nie tylko do skrócenia czasu hospitalizacji, zmniejszenia ich ilości, ale pozwolił na rozwój i zastosowanie u pacjentów wszelkiego rodzaju metod rehabilitacyjnych psycho- i socjoterapeutycznych. Psychoza stała się podatna na leczenie.

leczenie schizofrenii a neuroleptyki

Pierwszy neuroleptyk został wprowadzony do leczenia w 1952 roku. Od tego czasu następuje stały rozwój psychofarmakoterapii zdążający do wprowadzania do leczenia leków nie powodujących efektów ubocznych. Objawy uboczne, o czym będzie mowa poniżej, są dla pacjentów uciążliwe i dlatego są częstą przyczyną rezygnacji z kontynuowania terapii.

Jednak na ogół nowe neuroleptyki cieszą się uznaniem psychiatrów i pacjentów. Charakteryzują się one nie tylko słabszymi objawami ubocznymi, ale także mają wyraźne działanie przeciw-urojeniowe i przeciw-omamowe. Ponadto działają skuteczniej od klasycznych leków w stosunku do takich objawów jak wycofanie społeczne, zamykanie się w sobie, pogorszenie kontaktu z rówieśnikami czy bliskimi.

schizofrenia, (czy też rzadziej stosowana nazwa – choroba Bleulera, łac. Morbus Bleuleri, w skrócie MB) – zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz endogennych.

schizofrenia objawia się upośledzeniem postrzegania lub wyrażania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych, paranoidalnych lub dziwacznych urojeń albo zaburzeniami mowy i myślenia, co powoduje znaczącą dysfunkcję społeczną lub zawodową.

schizofrenia początek choroby:

Występuje najczęściej we wczesnej dorosłości, dotykając 0,4-0,6% populacji. Diagnozę stawia się na podstawie wywiadu z pacjentem, a także na podstawie zaobserwowanego zachowania. Wykrycie schizofrenii nie jest możliwe za pomocą badań laboratoryjnych.

Wyniki badań wskazują na to, że w patogenezie choroby mają znaczenie czynniki genetyczne, wczesne warunki środowiskowe, procesy socjologiczne i neurobiologiczne. Aktualne badania psychiatryczne są skoncentrowane na neurobiologii, lecz nie udało się odnaleźć konkretnej przyczyny organicznej.

Ze względu na często niejednorodny obraz kliniczny powstała hipoteza, że schizofrenia to nie jedno zaburzenie, lecz grupa chorób, dla których stosuje się określenie zbiorcze psychozy schizofreniczne. Z tego powodu Eugen Bleuler określił chorobę jako schizofrenie (liczba mnoga), gdy nazwał zaburzenie. Słowo “schizofrenia” dosłownie oznacza “rozszczepienie umysłu”, ale pomimo swojej etymologii, nazwa ta nie oznacza posiadania więcej niż jednej osobowości (tzw. osobowość mnoga, “rozdwojenie jaźni”); według niektórych teorii podstawowym objawem schizofrenii było rozszczepienie (gr. schisis) pomiędzy myśleniem i emocjami, przejawiające się m.in. w ambiwalencji i wycofaniu pacjenta.

leczenie padaczki opiera się na kilku podstawowych zasadach:

precyzyjnym rozpoznaniem choroby, zwłaszcza gdy napady padaczkowe wystąpiły po raz pierwszy po trzydziestym roku życia bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej (wykluczenie np. guzów mózgu)
zawsze jeżeli to tylko możliwe stosowanie monoterapii (politerapia w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem)
wdrażanie leczenia - wprowadzanie leku powoli, aż do uzyskania odpowiedniej dawki
odstawienie leczenia - powoli zmniejszając dawkę
zmiana leków - na zakładkę, powoli odstawiając jeden i powoli wprowadzając drugi
leczenie długotrwałe
stosowanie odpowiedniego leku do konkretnego rodzaju napadu
stosowanie odpowiednio dużej dawki leku
monitorowanie stężenia leku w surowicy - w niektórych przypadkach

leczenie padaczki - Leki pierwszego rzutu:

napady pierwotnie uogólnione - kwas walproinowy
napady wtórnie uogólnione - karbamazepina
napady częściowe - karbamazepina
zespół Westa - vigabatryna, sterydy, ACTH
padaczka rolandyczna - karbamazepina

leczenie padaczki - Leczenie napadu padaczkowego:

10 mg diazepamu powoli i.v. lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen
jeżeli napady nie ustępują - powtórzenie dawki, tlen
jeżeli napady nie ustępują - 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
jeżeli napady nie ustępują - diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
jeżeli napady nie ustępują - możliwe zastosowanie innych leków - fenobarbital, lidokaina, klometiazol
jeżeli napady nie ustępują - znieczulenie ogólne

padaczka (inaczej epilepsja bądź też choroba św. Walentego) - choroba o złożonej, różnej etiologii cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy zaś jest wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu polegających na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych. Biochemicznymi przyczynami pojawiania się tych wyładowań mogą być:

zaburzenia równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami pobudzającymi i hamującymi
obniżony próg pobudliwości neuronów spowodowany np. zaburzeniami elektrolitycznymi
zaburzenia pracy pompy sodowo-potasowej wynikające z niedoboru energii

14 lutego obchodzony jest Dzień Chorego na Padaczkę.

padaczka jest powszechną chorobą, dotkniętych jest nią ok. 1% ludzi w Polsce (ok. 400 tys.). Co ważne – padaczka jest chorobą ludzi młodych. W 80% ujawnia się przed 20 rokiem życia.

padaczka - rodzaje napadów

Padaczki uogólnione
1. pierwotnie uogólnione
2. wtórnie uogólnione
3. nieokreślone uogólnione
Padaczki częściowe
Padaczki nie sklasyfikowane

menopauza leki - narastający niedobór hormonów powoduje podczas klimakterium wiele niekorzystnych zmian zarówno w układzie rozrodczym, jak i w całym organizmie kobiety. Hormonalna terapia zastępcza (HRT - od ang. nazwy Hormonal Replacement Therapy;zwana także HTZ) ma na celu wyeliminowanie tych niepożądanych skutków i naśladowanie naturalnego cyklu miesięcznego.

Terapia ta ma jednak swoich zwolenników i przeciwników - zarówno wśród kobiet, jak i lekarzy. Niekiedy nieufność do HRT jest spowodowana obawą przed niekorzystnymi działaniami ubocznymi tej terapii, których rzeczywiście było wiele w latach 70., kiedy to stosowano same estrogeny. Jednak rozwój badań dotyczących klimakterium oraz postęp w produkcji preparatów HRT w znacznej mierze zmniejszył te niepożądane skutki. Część obaw wynika jeszcze z braku dostatecznej wiedzy. I wreszcie, mało znane są korzyści wynikające z HRT.

Nadal nie wszystkie problemy zostały rozwiązane, nie na wszystkie pytania znamy dokładną odpowiedź. Postaramy się wyjaśnić je tam, gdzie jest to możliwe.

menopauza leki - kiedy najlepiej zacząć stosowanie HRT?

Hormonalną terapię zastępczą najlepiej rozpocząć już w okresie przedmenopauzalnym, gdy występuje niedobór progesteronu.

menopauza leki - Jak rozpoznać, czy zaczął się okres wygasania czynności hormonalnej jajników?

Cykle stają się wtedy nieregularne, skrócone do 21-24 dni lub wydłużone ponad 30 dni. Zmienia się charakter krwawień miesięcznych, które stają się obfite, ze skrzepami i przedłużone ponad 5 dni. Na kilka dni przed miesiączką pojawiają się plamienia. Dzieje się tak, gdyż stopniowo wraz z wiekiem wzrasta liczba cykli bezowulacyjnych, które przeważają na kilka lat przed menopauzą.

Aby sprawdzić, czy mamy obniżony poziom hormonów, należy wykonać badania hormonalne cyklu miesięcznego.

Przekwitanie (menopauza , klimakterium; gr. meno (miesiąc) i pausis (przerwa, zatrzymanie)) – etap przejściowy w życiu kobiety, pomiędzy wiekiem prokreacyjnym a początkiem starzenia się.

klimakterium jest to ostatnia miesiączka, po której następuje co najmniej 6-miesięczna przerwa. Słowo menopauza dosłownie oznacza trwałe fizjologiczne lub naturalne zatrzymanie cyklu miesiączkowego. Inaczej mówiąc, menopauza oznacza naturalne i trwałe ustanie kobiecego cyklu rozrodczego, co zazwyczaj objawia się ustaniem miesiączki inaczej zwanej menstruacją.

Słowo menopauza zazwyczaj odnosi się do gatunku ludzkiego i ma miejsce mniej więcej w połowie życia kobiety, sygnalizując koniec płodnego etapu życia i wprowadzenie w kolejną, tradycyjnie poważniejszą część życia kobiety. Menopauza może być lepiej rozumiana jako proces odwrotny do menarche (pierwszego cyklu menstruacyjnego).

klimakterium u kobiet nie może być definiowana jedynie jako trwałe „ustanie miesiączkowania”, ponieważ to, co dzieje się z macicą jest w tym procesie sprawą drugorzędną . Macica może zostać usunięta chirurgicznie (histerektomia) u młodej kobiety i mimo, że miesiączki na trwałe ustaną a kobieta będzie formalnie niepłodna. Dopóki jajniki (lub jajnik) funkcjonują, dopóty kobieta nie będzie w fazie menopauzy. Dzieje się tak ponieważ owulacja i kolejno uwalniane hormony reprodukcyjne, które są nieodłączną częścią cyklu rozrodczego będą następowały dopóki nie nadejdzie normalny czas menopauzy. Menopauza jest wywoływana przez spłaszczenie i ustanie czynności (lub chirurgiczne usunięcie) jajników, które są częścią układu hormonalnego produkującego hormony, dzięki którym zachowania seksualne i rozmnażanie są możliwe.

Proces ustawania czynności jajników jest zjawiskiem, które dotyczy całej gamy żeńskich narządów związanych z rozmnażaniem, od mózgu do skóry. To główne wydarzenie psychologiczne ma wpływ na prawie każdy aspekt życia kobiety.